دانشجویان ادواردانشگاه تربیت معلم سبزوار

مدتهاست که وبلاگ ادوار خانه تکانی شده، اما خانه ای که کسی در آن نباشد بهتر است که هیچ وقت تمیز نشود، اصلا شاید درج این پست که خانه ی ادوار تکانده شده دور از نظم کار حرفه ای است، وقتی وبلاگی با این چنین شاخص محکم و این تعداد نویسنده فعالیت می کند حتما باید کسی باشد تا هر چند گاهی که دچار مشکل شد ، مشکلش را بر طرف کند و نه بعد سالی و ماهی پستی بگذاریم که آری آنچه باید 2 ماه پیش می کردیم  . . . حالا می گوییم خانه امان مرتب و رو به راه شد ، گویا نویسندگان که یکی اش خودم هستم رفته ایم ماه عسل. چه شد حرفهایتان تمام شد یا نکند زبانتان بند آمده؟ یک روز می آییم و رای می گیریم که بهترینمان کیست؟ کو پاداشی که شایسته ی نویسنده ای است که وظیفه اش را درست انجام داده ، بعضی ها که فقط اسمشان بود و بس. چندی است که یکی از دوستان زیر زمینی به راه کرده و چندی از نویسندگانش از sttu هستند ، نمی دانم شاید یار کشی باشد ؟ اما فکر نکنم چونکه آنهایی را که جیدری کشیده تعداد پستهایشان تا اینجا صفر است . نمی دانم شاید فیس بوک مهلتی نمی گذارد که ما به وبلاگ نویسمان برسیم . نمی دانم شاید خسته ایم شاید هم تنبلی ستونهایمان را می لرزاند؟ نمی دانم در آینده زیر زمین سهیل هم همچون ادوار سعید در حسرت پست جدید می ماند یا نه اما امیدوارم حداقل نویسندگانی که در وبلاگ گروهی گرد هم می آیند بدانند که برای چه و برای کی می نویستد.همین

چند مدتی بود که وبلاگ دچار نقص فنی شده بود و دوستان را آزرده بود.

تا اینکه به یاری دوست طراحمان، نقص فنی وبلاگ برطرف شد .

امید است نویسندگان خودکاری بجنبانند و به وبلاگ حال و هوای دانشجویی بدهند.

با عرض پوزش از کلیه ی دوستان که در این مدت نقص فنی آنان را آزرده بود و سپاس ویژه از جملگی یارانی که ما را تنها نگذاشتند.

           یکی از کبوتران زمینی کم شد ، فهمیدی؟

      بال گشود تا خورشید، سوخت بال و پرش ، فهمیدی؟

                                  پرهایش هوا را جا به جا کرد ، دل مادرش طوفان شد فهمیدی؟

سقف آسمان لرزید ،خانه ویران شد ، فهمیدی؟

               کنون کبوتر در قاب میخندد...به اسارت ما می خندد...فهمیدی؟

دوست عزیز و بزرگوار :جناب معینی دانشمندی

از دست دادن عزیز سخت است و جای خالیش سخت تر ...فوت ناگهانی خواهر زاده ی نوجوانتان را به شما و خانواده ی گرامیتان تسلیت عرض می کنم .امیدوارم ما را هم در غم خود شریک بدانید.برای آن مرحوم طلب آرامش روح و برای شما و خانواده گرامیتان ، بویژه خواهر عزیزتان صبر و سلامتی آرزومندیم .

                                                     از طرف دوستان و اعضای کانون

با این وجود این  بنای  تاریخی همون طور که گفته شد متأسفانه شاهد بی مهری زیادی از جانب مسئولین مختلف قرار گرفته به طوری که به خاطر قابلیت هایی که داره می تونه به راحتی با کمی رسیدگی تبدیل بشه به یک جاذبه ی گردشگری در حاشیه جاده بسیار پر رفت و آمد مشهد – تهران اما ...

حالا بازجای شکرش باقیه که بر اساس شنیده ها اقلاً آرم دانشگاه تربیت معلم سبزوار ، از کنده کاری های روی این بنا برداشته شده و حداقل یک جاهست که عده ای از دست اندرکاران  نشون دادن گاه گاهی حواسشون به دور و برشون هست ... ولی مسلماً این مقدار خیلی کمه  ...

نویسنده : امید برومندی 

دستانم بوی گل میدادند ،مرا به جرم گل چیدن گرفتند...

اما کسی فکر نکرد که شاید گلی کاشته باشم.

نمایی از تالار رازی دانشگاه شهید بهشتی

همیشه که نه ولی اکثر بیشتر اوقات از تعریف بیشتر خوشم می آید تا انتقاد چه سازنده اش چه نه سازنده اش، ولی از آن روزی که دیدم بعضی ها سر و دست می شکنند برای اینکه هی هی ازشون انتقاد بشه و مو از ماستشون دربیاد ، گفتم که چرا که نه یه جا سوزنی گرفتم و یه چسپ 5سانتی متری کاغذی چسپوندم پس رزومه کاریم و به انتقاد کردن شدم ، دیدم ایول بعضی ها 4 چرخشون به راهه، پولوم ، پیلیشم نمی خواست و خیلی ها دمشون گرم خیلی حال دادن و هی باز باز استقبال کردند. از اون شب چهارشنبه ی زمستونی مهر انتقادشوندگان به دلم نشست و شدم سوزنچی ، منتقد تراز یکم ، ولی باز خودم دوست ندارم انتقاد بشم چون دوست نداشتم کسی عیبمو بگه راستش الانم دوست ندارم ولی دوست دارم همه رو بنقدونم.

همین دیروز پری روزی قبل از نوشتن این انتقادنامه و البت پیشنهادنامه رفته بودیم تهران برا یه همایش مشت و توپ که عمرا به خاطر خطیرتون، نیمچه رسیدنی کرده باشه ، نشست تخصصی نقش رسانه ای دانشجویی در تعامل با ایرانیان خارج از کشور ، اسمش به بلندی صف کلاس سوم راهنماییمونه ، همیشه از شهرهای بزرگ می ترسیدم نصفش برمی گشت به اینکه مادرم همیشه بچگیام می گفت ،" پسره این همه سر به هوا نباش که گم می شی بعد کسی نیست که بیاد پیدات کنه"، نصف بیشتر دیگشم بخاطر آلودگی صوتی،تصویری شهر های بزرگ بود و یه نصف دیگشم بخاطر این بود که همیشه راننده هاش آدمای *&ــّ\إَ$#*@ـ:} بودند و هی باز مرا گول می زدند و پول تو جیبی مرا سه سوت بالا می کشیدند.

نشست برگزار شد ما خیلی خوب و خوش و خرم و پر از یه عالمه اطلاعات برگشتیم خوابگاه اما یه چند تا مورد بود که به این خوش و خرمی خدشه وارد می کرد که از اون جایی که باز من انتقاد چی خوبی هستم به خاطر سلامتی دندونهای جدید کاشتم از اون منصرف می شم و فقط و فقط پیشنهادامو می دم:

یکم اینکه معلوم نبود کی از کدوم دانشگاه اومده؟ کی سردبیره ؟ مدیر مسوله؟ دانشجوه؟ و اینا، که پیشنهاد ما اینکه که آقا چه کاریه که حتما باید همه از همه چی سر در بیارن؟ اصلا خود تو که داری انتقاد می کنی بجای دستت در نکنته . حالا که تو اومدی، دیگه بعضیا واقعا حد انتقاد رو نگه نمی دارن. که ما همون جا گفتیم که آقا چرا به اینا نهار دادین؟ که متاسفانه هیچکی گوش نکرد و یکی از همینا اومد با خودم یه پرس جوجه زد.

دوم اینکه چرا به بعضیا اجازه ندادن برن بالا حرفشونو بزنن؟ عزیز من چرا شما ها هیچوقت در جریان نیستین؟ شما اصلا خودتون انشاتونو نوشته بودین؟ اونایی که رفتن بالا زحمت کشیده بودن انشا نوشته بودن که حال ما کار نداریم خودشون نوشتن یا از کسی کمک گرفته باشن چون یه جاهایی هرچند از رو می خوندن باز تپق می زدند ، ولی اینکه اونا یه عالمه کاغذ دستشون بود و شما ها یه کارت ویزیتم نداشتین که از روش بخونین. می رفتی اون بالا تپق می زدی خوب بود؟

سوم اینکه بعضی دوستان دیگه به این حرف جناب ملکی که" فیس بوک دیگه چیه؟" خیلی ایراد گرفته بودن. بنده در جواب عرض می کنم از اون جایی که بعضی مسولین با وسایل ارتباط جمعی بیگانگان به خاطر پایبندی به اصول هیچ رابطه ای ندارن ، من پیشنهاد می کنم یه کلاس توجیهی – مدیدیتی – اجتماعی – کامپیوتری از اضافه ماند این نشست حول فیس بوک و تویتر و یاهو و گوگل برای آشنایی هرچه بیشتر و شناخت قدرت دشمنان جنگ نرمی برگزار شود که ندانستن دلیلی بر نفی کردن نشود. لازم به ذکر است فیس بوک یک شبکه مجازی اجنبی ساخت است که از هر نه نفر دنیا یکی به آن آلوده شده.

چهارمم که بحث اعتراض برخی دوستان بود در انجام!! نشست، که به نظر بنده حقیر که آقا چی می شد پنج دیقه از اون یه عالمه وقت سخنرانی مهندس مشایی رو می دادید به این بنده های خدا که این جوری مسولین مجبور نشن به بهانه نماز و نهار ملت را از تجمع حول معترضین دور کنند. و این همه ضایع بازی نمی شد.

پنجیم اینکه دو موضوع رسانه دانشجویی و ایرانیان مقیم خارج چه ربطی به هم دارن که در جواب عزیزان همین بس که درسته نشریه دویست نسخه ای حتی به دست بعضی بچه های دانشگاه نمی رسه ولی بدونیین که همون جوری که یکی از سخنرانان گفت رسانه فقط نشریه نیست رادیو و تلویزیون و وب و ماهپاره است که اگر مدل دانشجویی اش نیست دیگر مقصر کسی نبوده و نیست.

ششیم هم که شکایت همین معترضین بود که من باب پخش سرود ملی قبل از قرائت قرآن که باز صراحتا عرض می کنم در جهت سلامتی دندانهای فک بالایی جدید کاشتم از هر گونه پیشنهاد در این زمینه خودم را معاف می دانم.

امیدوارم که باز آنهایی که مشتاق انتقاد و پیشنهاد بودن از این عرایض کوتاه این حقیر کیفور و خرسند گشته باشند. باز با همه اینها من هنوز هم دو دلم که انتقاد شدن را دوست دارم یا نه؟

مدیران مسول نشریات دانشجویی -

   حجت الاسلام والمسلمین انصاریان تصریح کرد: باید حرف های مخالفان را شنید و عربده کشیدن، ناسزا گفتن و مشت بلند کردن خلاف فرهنگ دین است. هر مومنی باید حوصله داشته باشد چراکه انسان بی حوصله، تلخ، هیجانی و افراطی از ایمان کم دارد و مریض است...